Historia e Mimozës – Në karrocë, por më e fortë se kurrë

Under the restless surface of our seas, hundreds of miles from land, there’s a world of giants and hunters; ancient lifeforms and lost cities.

Pas një aksidenti në rininë e saj, ajo mbeti e paralizuar nga beli e poshtë dhe prej më shumë se 20 vitesh lëviz vetëm me karrocë. E braktisur nga familja, Mimoza u sistemua në një qendër kujdesi në rrethinat e Elbasanit.

Vitet kalonin, por dita e saj ishte e njëjtë: mure të bardha, heshtje, një dritare e vogël dhe mungesë vizitorësh. Ajo ndiente që ishte harruar, si shumë të tjerë në të njëjtën gjendje. Shumë herë kishte thënë me lot në sy:

“Kam trupin e palëvizshëm, por zemrën që rreh fort. Po nuk kam kujt t’ia tregoj.”

Por në pranverën e vitit të kaluar, një grup vullnetarësh të Fondacionit “Lumturia Buzëqesh” vizituan qendrën e saj. Ata nuk erdhën vetëm me ndihma materiale – erdhën me muzikë, me lule, me libra, me përqafime dhe mbi të gjitha – me vëmendje dhe respekt.

Për herë të parë pas shumë vitesh, Mimoza u përfshi në një aktivitet grupi, ku lexoi një poezi që e kishte shkruar vetë në fshehtësi. Të gjithë duartrokitën. Ajo qau. Dhe pastaj buzëqeshi.

Gjatë asaj vizite, fondacioni i dhuroi një karrocë të re me mbështetje ortopedike, një set me veshje të reja, dhe më vonë – një tablet të thjeshtë, që të mund të lidhej virtualisht me botën dhe me vullnetarët që e takuan.

Sot, Mimoza është një zë i gjallë në qendër: lexon për të moshuarit e tjerë, motivon gratë e reja që janë sistemuar përkohësisht aty, dhe ruan kontakt të përhershëm me ekipin e fondacionit. Ajo madje është bërë simbol i projektit tonë “Jetë me Dinjitet”.